Na dnie szuflady ...

***

Czasem czuje się jak maleńkie ziarnko piasku,
Wielkie światy przerażają mnie.
Buduje siebie na wzór wielkiego;
Przytłaczający obraz bezsilności

W ustach cierpko u uszach ton,
Zawracam do domu, lecz nie ma go tam.
Zadziwiający błysk ściska mą pierś,
Wpatruje się na wielkich chodź małych z wyglądu.

Mówią dobranoc, w jutrzenkę wpatrując się
Będą odchodzić zostanie po nich cień
I tak będziemy szli do lata i dalej

Z pokorą żyć będziemy, czasem nogą tupniemy
Żeby wiedzieli, że jesteśmy

Jesteśmy nadzieją, co została zasiana
W Brzeźnickim lesie,

W gorzkich łzach wyrosły jałowce
Jak gruszki szaleństwa na sośnie

Może mam dzisiaj pisane jutro czy we wtorek
Że dzieci wychodzą z domu gdy już gotowe

Co w późnej jesieni przyniesie wiatr nadziei
Zostawionym w ugorze pole jasieniowe

Czy nie zbłądzimy na wiosnę
Wpatrując się na nowe i  nowe?

2005-03-09

To już piec lat, czasem dziwne rzeczy znajdują się na dnie szuflady biurka tuż nieopodal cyrkla, nieoszlifowany wiersz leżał